Ana sayfa
 
Şiir sayfaları


BEYTULLAH'TA BEN

 

İnsan gördüm, Kârunların soyundan;
Derya olsa, damla vermez suyundan.
Serden geçer.. Vazgeçemez huyundan.
    Sakın, “Bizde cimrilik yok” demeyin;
    Belki vardır.. Vermeyi bir deneyin.

İnsan gördüm, kutsallara saldıran,
Edep, hayâ perdesini kaldıran.
Her lokması, bala batmış baldıran.
    “Bizde haram lokma yoktur” demeyin;
    Zekâtlarda kaçak var mı?.. Deneyin.

İnsan gördüm, konuştukça batmada;
Tevâzu tahtında, kibir satmada.
Gece gündüz, cübbesiyle yatmada.
    “Bizde böyle münâfık yok” demeyin;
    Kalp gözüyle bakmayı bir deneyin.

İnsan gördüm, sözde mürşit peşinde;
Cennet arar.. Meczupların leşinde.
Oysa ki yanıyor, şirk ateşinde.
    “Bizde böyle müşrik yoktur” demeyin;
    Belki çoktur.. Görmeyi bir deneyin.

İnsan gördüm, din maskesi yüzünde;
Lâkin, Allah korkusu yok özünde.
Vatan, millet, sıfırlanmış gözünde.
    “Hâinleri anlamak zor” demeyin;
    Ben anladım.. Bunu siz de deneyin.

İnsan gördüm, her adımı dengeli;
Hiçbir şeytan, takamamış çengeli.
Yetimlerle geçmiş nice engeli.
    “Kirli saçlar okşanır mı?” demeyin;
    Ben okşadım.. Bunu siz de deneyin.

Bir gün, yolda karıncaya rastladım;
Dikkat ettim.. Üzerine basmadım.
Bana selam verdi, ben de susmadım.
    “Hayvanlarla konuşulmaz” demeyin;
    Ben konuştum.. Bunu siz de deneyin.

Aldatmasın, karıncanın cüssesi;
Çok büyüktür, ibretlerde hissesi.
Yeter ki açılsın, gaflet perdesi.
    Sakın, “Bizde gaflet yoktur” demeyin;
    Belki vardır.. Uyanmayı deneyin.

“Uyanıklar, uyanır mı?” demeyin;
Ben uyandım.
BUNU SİZ DE DENEYİN.
 

Cengiz Numanoğlu

(2017)

Anasayfa

Sonraki şiir

Şiir sayfaları