Yaşadın.. Kim bilir ne kahırları,
Taşıdın.. Bunca kör ve sağırları.
Konuş ey musalla! Dök şu sırları,
   Gör ki; bıkmışım ben, riyâdan yana,
   Doğruyu söyleyen, dost gerek bana...

Gerçi, her gün seni göz görse bile;
İbret almak için, görmek nâfile.
Konuş, ey musalla! Gel artık dile;
   Vur şu gafletimi, gücenmem sana,
   Doğruyu söyleyen, dost gerek bana...

Nerde o taçların, mağrur başları?
Âhû gözdelerin, hilâl kaşları?
Susmayın.. Konuşun, mezar taşları;
   Bir daha dönemem, ben bu cihana;
   Doğruyu söyleyen dost gerek bana...

Hani, ölümlere alkış tutanlar?
O çağdaş kuklalar, o kahramanlar(!)?
Ey mezar taşları ! Nerde o canlar ?
   Bir daha izin yok, bu imtihana;
   Doğruyu söyleyen, dost gerek bana...

Sen ey toprak ana ! Nedir bu sükût ?
Kararan kalbime, biraz ışık tut.
Tabut mu beşiktir, beşik mi tabut ?
   Ölüm doğum mudur ?. De toprak ana,
   Doğruyu söyleyen dost gerek bana...

CENGİZ NUMANOĞLU

Ana sayfa

Sonraki şiir

Şiir sayfaları