 |
|
|
Kendin için,
bir mahkeme kursan da; Nefsinden, ne kadar uzak dursan da; Her celseyi, vicdanına sorsan da; Hükmünü vermeden, bir daha düşün… Ahlâk reddederken, mîras reddini, İnkâr ediyorsan, hâlâ ceddini; Aslına duyduğun, bu nefret, kini; "Ben insanım" derken, bir daha düşün.. Elinde mey tası, dilinde nifak; Kalbinde şeytanla, binbir ittifak; Sökmediyse hâlâ, cehlinde şafak; Dalâlet ne demek? bir daha düşün… Niyetinde varsa, Kur’ân’a cür’et; Bir kısmını kabul, bir kısmını red. Sana vermiyorsa, ölüm de ibret; Mahşer kimliğini, bir daha düşün… Hasedin.. Edepten, hayâdan çoksa; Kardeşin karnı aç, seninki toksa; Hele günlüğünde, namaz da yoksa; "Müslümanım!" derken, bir daha düşün.. Ne kılıç, ne kalkan, ne zırha güven; Mîzan’da kurtulur, nefsini döven. Bil ki; seni sana, şeytandır öven; “Kalbim temiz” derken, bir daha düşün.. Kalmamış modanın, iz’ân ölçüsü; Ne giysiler gördüm; şehvet dürtüsü. İffet değil midir, insanın süsü? Çağdaşlık bu mudur? Bir daha düşün… Fal, büyü, cin değil, kurtuluş Hakk´ta, Aradığın huzur; Nâs’ta, Felâk’ta. Gel şu hezeyanı, artık bırak da; ‘Müşrik’ kime denir ? Bir daha düşün… Aç kalsan… Dönüp de, hüsrana bakma Ne can, ne cânânı, âhirde yakma. "Kazandım" deyip de, yediğin lokma; Haram mı, helâl mİ? Bir daha düşün… Nereye akıyor, bu insan seli? Gerçeği görmeyen; ya kör, ya deli. Dünyada sabırdır, cennet bedeli; Değer mi, değmez mi? Bir daha düşün.. Akla kara, bir yürekte barınmaz, Secde yoksa, kibir kiri arınmaz. Hele îmân, kolay kolay korunmaz; Bunları bir daha, bir daha düşün… Düşmezdin.. Dengeyi, ilimle kursan, Kur’ân mihengine, aklını vursan. Yoksa.. Her doğruya, ‘ifrat! ’ diyorsan; Bir daha.. Bir daha… Bir daha düşün... CENGİZ NUMANOĞLU (1997) |